Ponder the following:

 

From Publius Melayu Blog

1. Nasaruddin Jalil, rich economic advisor and died-hard supporter of DSAI died recently.
   
2. Razak Ahmad, Chairman of PKR Johore died a few months ago, too.
   
3. Syed Azmi, Penang strong supporter & Pengerusi Perhubungan Pulau Pinang is now seriously ill.
   
4. Zainal Abidin Wahid, ardent supporter is also now seriously ill and wheel-chair bound.
   
5. Sanusi Osman of PRM is also seriously ill of old age.
   
6. The wives of three of DSAI's close friends have died of cancer (i.e. Anuar Zaini, former VC Universiti Malaya, Nazri Abdullah, formerly of NST and Kamaruddin Md Nor, still Ketua bahagian UMNO Pasir Putih Kelantan).
   
7. Zainur Zakaria, former lawyer to DSAI, has decided to wind down his support of DSAI and is now significantly quiet and no longer active in PKR.
   
8. Marina Yusof and Saidatul Said Keruak (Sabah) have left Keadilan and rejoined UMNO (though surely they will get anywhere now in UMNO?)
   
9. Roslan Kassim, LokmanNor Adam, Hanafiah Man and Zaid Mat Ariff plus eight others have declared rejoining UMNO a year ago.
   
10. Many others like Saupi Daud, Anwar Tahir, Ustaz Mohamed Mustapha (Kelantan) and Shaari Sungib have left PKR for PAS.
    
11. Ezam Md Nor left PKR recently, why?
    
12. Even Nallakaruppan has quit PKR and deserted Anwar...
    

Why? Are they all wrong and only Anwar right? One begins to wonder – why? Needless, this surely has affected DSAI's morale. Hence, failing to get support from these people anymore, he now has no choice but to try become a hero for the non-Malays in order to continue to be relevant to Malaysian politics.

In no hurry for polls

The snap election everyone has been expecting may not happen. The Prime Minister is in no rush to seek a fresh mandate and may even go the full term while the young Turks in Umno want to take on Datuk Seri Anwar Ibrahim in the polls.

ACOUPLE of days after the controversial video made the news, the Prime Minister decided to see for himself what the fuss was about.

Datuk Seri Abdullah Ahmad Badawi sat through the fuzzy eight-minute video of a top lawyer purportedly discussing the appointment of judges with a senior judge. Then he went through the transcripts of the tape. His aides have been tight-lipped about his reaction after the viewing but it is clear by now that he thought it serious enough to warrant some answers.

The Government moved with remarkable speed, and on Tuesday, Deputy Prime Minister Datuk Seri Najib Tun Razak announced an independent panel of inquiry to look into the issue.

The video, reportedly recorded in 2002, has serious implications for the reputation of the Malaysian judiciary even if it does not directly implicate the Abdullah administration. But the swift response by the government has been correct as well as strategic. The message was: we have nothing to hide, we are going to be transparent about this and we want to know the truth as much as everyone else.

When Datuk Seri Anwar Ibrahim released the video a fortnight ago, many had thought it to be a political bomb for Abdullah. Political sources suggested that the Parti Keadilan Rakyat de facto leader had been holding on to the video for a while now, waiting for the right time to go public with it. It was quite a coup and Anwar must have also thought that the general election was very close. In fact, if his party had its way, elections would have been over by now because Anwar had been predicting that Abdullah would call for elections in August to ride on the 50th Merdeka mood.

But August has come and gone and many opposition figures now claim it will be in November. Others say February, after the Chinese New Year. Speculation about an early election had been based on the assumption that the Barisan Nasional would call for elections before April next year to prevent Anwar from contesting. His conviction of corruption bars him from electoral politics till then. The assumption may no longer be current and there was some hint from the top man himself.

A day before the Prime Minister flew off to New York, he had brushed off questions about elections saying: "That one, wait first. We still have a mandate of two years." Not many are aware of this but the young Turks in Umno want to see Anwar contest the polls and be defeated. This is the group now making their way up the greasy pole of politics and they are adamant that the polls date should not revolve around one person.

"I believe we should take him on, there's nothing to worry about. The general election will depend on a host of factors, none of which is related to him. It will not be based on whether or not he can contest," said Putrajaya Umno Youth chief Zaki Zahid.

Federal Territory Umno Youth chief Datuk Norza Zakaria said: "For people of my generation, Anwar is someone from the past. His party supporters are the ones creating a situation, applying pressure for an early election." Others like Umno Youth secretary Datuk Rahman Dahlan said that blocking Anwar would only perpetuate the myth that he is powerful and a threat to Umno. "Instead of over-estimating his strength, we should fight him politically," said Rahman. Besides, it makes sense to tie him down to a seat during the polls instead of enjoying the freedom to roam the country to campaign for the opposition.

Or as Umno Youth deputy chief Khairy Jamaluddin said: "It doesn't matter if he contests or not. He is fast descending into irrelevance.

But if you ask me, it's best that he is beaten in the general election. We're not scared of him and it's best to defeat him once and for all. "But what's the rush? I don't understand all the fuss and speculation. Pak Lah has one and a half years left in his mandate. If elections are held this year, this will be the shortest-lived government in our electoral history. The argument about the economy doing well also doesn't hold. The economy is not the only factor that should be considered."

Perhaps the most gung-ho remark came from Ketereh MP Datuk Alwi Che Ahmad who said Umno was prepared to face Anwar even in Kota Baru, a parliamentary seat which PAS has offered to PKR. "God willing, if he is eligible, we'll fight him and finish him off. If he cannot contest, then hard luck. And if he wins and goes to Parliament, I will be the first to engage him in debate," said Alwi Some like Datuk Reezal Merican Naina Merican have even aired their views to the Prime Minister. Reezal, political secretary to Abdullah in his capacity as Finance Minister I, had frankly suggested during a discussion that elections be held after April because "there is nothing to fear about Anwar."

"We should level up with him. We faced him in Ijok; he lost. He could not take on Datuk Seri Najib even though he camped there day and night. He is not a big factor, that's why he is banking on issues popular with the Chinese," said Reezal. Basically, the young Turks are saying that setting the date of election should be based on the bigger picture, particularly on how well the government has delivered on its 2004 election promises.

Abdullah's team coasted to power promising great things but some feel that the delivery, especially on issues like corruption and governance, has been more thunder than rain. The Prime Minister was at his weakest when under attack from the very man who had picked him as his successor. He went through a horrible time but he held his tongue and even though relations between him and Tun Dr Mahathir Mohamad have not fully mended, he has survived the ordeal. Stretching his mandate will not cost him but will buy him more time to see his policies take shape and bear fruit.

As everyone knows, Anwar's target has not been Abdullah but Najib. In fact, many thought it was Najib who was most uneasy about Anwar contesting the polls. But according to a member of Najib's inner circle, whatever apprehension Najib may have harboured about Anwar is now water under the bridge, especially after the Ijok polls. "That was a moral victory for Najib. He is very comfortable about his place in the party and government. Where Najib is concerned, we have to look at the relationship he enjoys with the PM – it could not be better. Rarely has the No. 1 and No. 2 enjoyed such a comfort level and shared aims.

"We also have to look at his standing in Umno. His grassroots support needs no elaboration and it's ridiculous to suggest that he is afraid of Anwar," said the inner circle member.

The influence of the Umno young Turks on the party leadership remains to be seen. But Anwar, who turned 60 last month, had better get prepared to face what might be the toughest general election of his political career. He must have been on a natural high this week because he became a first-time grandfather on Monday and, two days later, a national inquiry was formed in response to his video exposé.

For months, the April dateline has been a real hindrance for the ruling coalition. Striking out the date as a factor will free the Prime Minister to allow his policies and programmes to take shape until such time that he finds what other Premiers before him have described as "the inspiration" to call for polls.

"Some people want it later, some sooner. The PM listens to everybody but whatever he decides, we will go with him," said Reezal.

By JOCELINE TAN (The Star)

Realiti perundangan kita: Common Law Penjajah Inggeris

Dipetik dari blog Publius Melayu

Komen Publius Melayu: Isu pengwujudan satu sistem Malaysian Common Law sebagai menggantikan English Common Law (ECL) yang diterima pakai sekian lama masih diperdebatkan, terutama di internet. Ada pihak yang menyuarakan perasaan pesimis terhadap cadangan itu dan ramai juga, terutama di kalangan nasionalis Melayu yang berpendirian sebaliknya.

Samada cadangan tersebut radikal ataupun tidak, yang nyata setelah mencapai lebih 50 tahun merdeka, sudah tiba masanya bagi kita menggariskan pengwujudan perundangan sendiri. Sistem perundangan sendiri bukannya sesuatu yang baru. Ia telah lama wujud sejak sebelum penjajah-penjajah seperti Portugis, Belanda, British dan lain-lain bertapak di Tanah Melayu. Apa yang berlaku boleh disifatkan sebagai 'interregnum undang-undang' (istilah sendiri Publius Melayu) yang bererti pemansuhan sistem perundangan sedia ada untuk digantikan dengan sistem penjajah.

Bagi melanjutkan kupasan berhubung isu ini, saya telah memetik posting dari blog Sejarah Realiti Nagara Kedah untuk dikongsi bersama.

Umum tahu bahawa Undang-Undang Islam Kedah telah dihapuskan dan digantikan dengan 'Common Law' oleh Penjajah Inggeris. Hari ini, setelah 50 tahun merdeka sudah mula kedengaran saranan untuk menghapuskan 'Common Law' yang diperkenalkan oleh Inggeris ini di Malaysia.

Di awal tahun 1900, berikutan perubahan dunia politik, tamatnya peperangan dan strategi Inggeris di Tanah Melayu siap diatur, penjajah Inggeris pun turut bersetuju untuk memerdekakan Persekutuan Tanah Melayu. Mereka telah bersetuju Tunku Abdul Rahman, seorang putera berketurunan kerabat diraja Kedah dan berketurunan Raja Thailand untuk menjadi ketua perunding dan utama Persekutuan Tanah Melayu. Beliau kemudiannya berjaya menubuhkan sebuah negara baru dan menerajui sebagai Perdana Menteri Malaysia. Anehnya, pada tahun 1963 beliau bersetuju secara begitu mudah mengeluarkan Singapura dari Malaysia demi kepentingan beberapa pihak tertentu.

Di dalam deraf awal perlembagaan Malaysia, keistimewaan diberi kepada Raja-raja Melayu yang dilantik oleh penjajah dan sekali gus menganiaya waris mutlak Maharaja Besar Benua Siam Kedah dari keturunan Syarif Yang Dipertuan Yang Maha Mulia tahun 1788 masihi (Rujuk m/s 47 Undang-Undang Kedah) seolah-olah pemerintah Islam dan Undang-undang Islam tidak pernah ada memerentah di bumi ini sebelum mereka datang menjajah. Untuk itu mereka perlu membetulkan banyak perkara terutama sekali sejarah bangsa itu sendiri.

Penjajah Inggeris telah menulis semula sejarah kita yang kita gunapakai hari ini di sekolah-sekolah, padahal bukti-bukti baru telah pun mula muncul, menafikan apa yang diperkatakan oleh mereka dahulu. Sejarah kita menjadi tidak teratur dimana Sultan Mahmud Syah, Raja Bandar Hilir di celarukan dengan Sultan Mahmud Syah, Maharaja Besar Benua Siam, begitu juga zaman pemerintahan mereka. Undang-Undang Kedah yang menjadi teras pemerintahan Maharaja di rampas oleh Penjajah Inggeris dan dibawa balik ke England. Ia dipulangkan sekitar tahun 2003 dan baru saja diterbitkan untuk kita difikirkan semula.

Berserta kenyataan, realiti dan faktor sejarah yang benar di blog ini, adalah diharapkan ia dapat membuka minda rakyat Malaysia khasnya dan dunia amnya. Semasa Tun Mahathir Mohamad menjadi Perdana Menteri Malaysia, beliau pernah membongkar betapa kerajaan Thailand memberi perlindungan kepada pengganas komunis di Nathawi, Selatan Thailand. Beliau juga telah merancang penggunaan Internet untuk rakyat Malaysia mendapatkan maklumat terkini dan terperinchi secara lebih luas dan terbuka. Semasa menjadi PM, beliau juga dengan lantang menjalankan Dasar Pandang ke Timur dan kempen 'Buy British Last'.

Kini, pada tahun 2005 YAB Perdana Menteri Malaysia Datuk Seri Abdullah Hj. Ahmad Badawi pula telah mengizinkan buku Undang-undang Kedah yang diselenggarakan oleh Mariyam Salim diterbitkan oleh Dewan Bahasa Dan Pustaka. Tujuan ia diterbitkan ialah untuk dijalankan semula kajian bagi membuktikan kegemilangan pemerintahan Islam Benua Islam Siam Kedah dizaman dahulu. Alhamdulillah, beliau juga ada salah seorang dari waris Maharaja Benua Islam Siam Nagara Kedah. Dimanakah tumpahnya kuah kalau tidak ke nasi.

Tiba masanya untuk me-Malaysiakan sistem common law

Terjemahan artikel Dr Wan Azhar Wan Ahmad oleh Publius Melayu

Ia sepatutnya berdasarkan nilai-nilai perundangan, moral dan etika yang dikongsi oleh pengikut agama-agama terkemuka dunia

Hakim Besar Malaysia Tun Ahmad Fairuz Sheikh Abdul Halim, dalam ucaptamanya pada seminar anjuran IKIM bertajuk Ahmad Ibrahim: His Intellectual Thought and Contributions (Ahmad Ibrahim: Pemikiran Intelektual dan Sumbangannya), telah melahirkan kekecewaan berhubung mentaliti tawanan (captive mentality) di kalangan pakar perundangan, hakim dan kalangan peguam kita kerana sikap terlalu menyanjung Undang-Undang Inggeris, atau lebih tepat lagi, English Common Law (ECL).

Beliau melahirkan rasa kesal kerana walaupun negara telah 50 tahun merdeka, kita masih mengikut s.3 dan 5 Akta Undang-Undang Sivil (Civil Law Act, 1956), CLA. Peruntukan yang terkandung dalam kedua-dua seksyen tersebut mempreskripsikan penggunaan ECL sepenuhnya bagi seluruh negara.

Hakikatnya, ramai yang mentafsirkan kedua-dua seksyen ini seolah-olah kita berkewajipan untuk merujuk kepada Undang-Undang Inggeris apabila berlaku sebarang lacuna (kekosongan) dalam undang-undang kita sendiri. Berhubung ini, Ahmad Fairuz telah mengajukan empat soalan penting untuk direnungi oleh kita dan juga ukhwah perundangan (legal fraternity). Soalan-soalan tersebut ialah:

• APAKAH keadaan itu mencerminkan bahawa negara ini ketandusan kepakaran perundangan?
  
• APAKAH ia bermakna Undang-Undang Inggeris (ECL) ialah pilihan terbaik?
  
• APAKAH pakar undang-undang kita masih dibelenggu oleh penjajah (di bawah tempurung penjajah)?
  
• APAKAH benar cendekiawan perundangan kita lemah dan tidak bermaya, atau dalam erti kata lain, tidak mampu memformulasi dan membangunkan satu sistem perundangan yang lebih baik berbanding ECL?
  

Beliau telah menggesa supaya ECL digantikan dengan undang-undang 'common' kita sendiri.

Teguran Hakim Besar itu dilaporkan dengan meluas dalam akhbar-akhbar harian seluruh negara. Bagaimanapun, yang anehnya ramai yang memberikan komen positif, termasuk beberapa pemimpin politik. Dalam pada itu ada juga ketidakpuashatian dari bebarapa pihak yang menyifatkan gesaan untuk penggantian itu sebagai 'tidak berasas.'

Apakah itu English Common Law (ECL)? Secara ringkas, ia merujuk kepada amalan adat yang tidak bertulis berdasarkan keputusan hakim-hakim sepanjang beberapa abad di England, iaitu undang-undang yang diperolehi daripada adat dan kes contoh (preseden). Ini termasuk peraturan ekuiti, dan kemudiannya, pelbagai undang-undang am yang di maju dan ditadbirkan di negara tersebut.

Penjajah British telah memperkenalkan rang undang-undang ini di Malaysia menerusi beberapa perjanjian dengan pemerintah tempatan dan kemudiannya disusuli dengan pembentukkan undang-undang serta keputusan oleh hakim-hakim Inggeris atau hakim-hakim yang terlatih dalam selok-belok sistem perundangan Inggeris.

Gesaan Ahmad Fairuz itu mengulangi satu lagi gesaan yang dibuat oleh bekas Hakim Besar, Tun Abdul Hamid Omar (pada 1990), di mana beliau melahirkan pendapat yang agak sama. Tun Abdul Hamid berkata memandangkan Malaysia sebuah negara merdeka, amalan merujuk kepada ECL dan peraturan-peraturan ekuiti dengan alasan ia selari dengan kehendak s.3, CLA tidak dapat dipertahankan di segi politik. Beliau selanjutnya berkata s.3 perlu dimansuh atau dibetulkan.

Tidak keterlaluan jika dikatakan kesemua cadangan tersebut mempunyai kaitan dengan pendirian pakar perundangan terbilang allahyarham Professor Ahmad Ibrahim. Ramai akan mengakui bahawa allahyarham bukan saja pengasas tetapi juga penggerak utama idea berkenaan. Allahyarham juga telah memberikan inspirasi kepada ramai tokoh-tokoh lain.

Allahyarham Professor Ahmad pernah menulis bahawa s.3 dan 5 CLA perlu dibetulkan dengan cara memansuhkan rujukan kepada ECL dan peraturan-peraturan ekuiti yang ditadbirkan di England.

Allahyarham dengan tegas mencadangkan supaya kita sebaliknya merujuk kepada keputusan-keputusan mahkamah di Malaysia dengan cara menggunakan undang-undang sendiri dan dengan memberi keutamaan kepada suasana dan penduduk tempatan. Tambah allhayarham, dengan cara ini kita akan mampu mewujud dan membangunkan apa yang dinamakan sebagai Malaysian Common Law (MCL).

Allahyarham Profesor Ahmad juga mempersoalkan s.3 CLA itu sendiri. Menurutnya s.3 CLA seharusnya membenarkan pembentukan dan pembangunan MCL. Seksyen tersebut memperuntukkan bahawa "undang-undang 'common' yang dimaksudan, termasuk segala peraturan ekuiti dan statut-statut aplikasi am akan hanya boleh diguna-pakai sekiranya keadaan di negeri-negeri Malaysia dan penduduk membenarkannya, tertakluk kepada kelayakan dan keperluan setempat ."

Dengan ini maka jelaslah peruntukan dalam CLA tidak semestinya diikuti secara literal atau membabi-buta. Dalam pada itu peruntukan yang sedia ada jelas menunjukkan bahawa pihak penggubal sememangnya mahukan supaya kita membangunkan undang-undang 'common' sendiri. Oleh yang demikian, memang ada asas bagi kita mewujudkan MCL.

Tetapi malangnya, Allahyarham Profesor Ahmad menyesali bahawa walaupun kesemua hakim mahkamah sivil kita, dari paling bawah hingga ke paling atas di lantik daripada kalangan rakyat Malaysia, namun mereka tidak menunjukkan minat atau menggunakan kebolehan masing-masing untuk membetulkan ECL bagi menyesuaikannya dengan keadaan tempatan.

Sekiranya ada apa-apa pengubahsuaian, yang sememangnya jarang sekali berlaku, ia dilaksanakan dengan cara menolak undang-undang Inggeris berkenaan dan menggantikannya dengan undang-undang Inggeris yang lain. Jadi, walaupun kita telah merdeka, hakim-hakim tempatan, para peguam dan penggubal undang-undang masih belum merdeka. Kita masih terikat dengan undang-undang Inggeris dan keputusan-keputusan mahkamah di negara tersebut.

Ahmad Fairuz memberi sokongan penuh kepada usaha untuk memansuh atau membetulkan CLA. Beliau berkata ia perlu dilaksana menggunakan apa jua kaedah pengubahsuaian yang perlu dan boleh digunakan selaras dengan semangat dan perspektif yang diperjuangkan oleh Allahyarham Profesor Ahmad.

Agak sukar untuk kita memahami mengapa ada di kalangan kumpulan-kumpulan orang 'terpelajar' – sama ada dalam ukhwah perundangan atau di luar, yang masih enggan melepaskan ECL. Allahyarham Profesor Ahmad dengan berani dan tegasnya menyatakan bahawa pengwujudan MCL semestinya berdasarkan undang-undang asas negara, iaitu Islam dan adat Melayu.

Beliau mendapatkan sokongan daripada keputusan mahkamah dalam kes Ramah lwn Laton (1927), yang didengar oleh seorang hakim Inggeris. Apakah ini bentuk raison d'etre (sebab kewujudan) bagi penolakkan dalam kes tersebut?

Untuk mempertahankan kesahihan tanggapan ini adalah tidak berasas dan akan menggalakkan rasa takut akan perkara-perkara yang tidak diketahui selain menyebabkan sentimen anti-Islam semakin terserlah. Daripada segi sejarah, adalah logik, dan tidak ada sesiapa pun boleh membantah bahawa undang-undang asas mana-mana negara perlu dikaitkan dengan kebenaran daan keadilan.

Semua harus memahami bahawa Islam daripada sudut teologi berbeza daripada agama-agama lain. Bagaimanapun, pandangan dunia (worldview) Islam lengkap dan daripada aspek etika, moral, sistem nilai dan prinsip perundangan, ia mempunyai banyak persamaan dengan lain-lain agama. Terdapat banyak faham keselarian (parallelism) di antara Islam dan lain-lain agama terkemuka dunia dalam konteks ini.

Jadi, apabila kita bercakap tentang Undang-Undang ' Common' Malaysia, apa yang dimaksudkan ialah pengwujudan dan pembangunan satu sistem undang-undang berdasarkan nilai-nilai etika, moral dan perundangan yang dikongsi oleh pengikut agama-agama lain.

Mungkin ada beberapa nilai dalam tradisi perundangan Inggeris yang tidak sesuai dengan pegangan moral kita di Malaysia. Sememangnya berbandingkan elemen-elemen inilah maka kita perlu bersatu.

Inilah semangat yang harus dipegang dan disemat di dalam hati apabila kita mendebatkan pemansuhan rujukan kepada undang-undang luar. Dalam konteks ini, apa jua cadangan untuk menggunakan mana-mana ajaran teologikal ke atas pengikut agama lain tidak boleh dijadikan sebagai sebahagian daripada asas pertimbangan.

Bagi mewujudkan satu sistem undang-undang 'common' dalam masyarakat majmuk, asas yang seharusnya digunakan ialah Islam, dan sedikit sebanyak, adat-adat Melayu.Ini tidak seharusnya diertikan sebagai penafian peranan serta sumbangan agama dan kaum lain. Sumbangan atau input daripada budaya dan adat-adat lain juga akan dapat memberikan sumbangan ke arah mewujudkan cara hidup yang lebih harmoni dan aman di negara yang tercinta ini.

Mungkin lebih tepat ialah bagi kita menggunakan istilah 'Malaysianisasi' bagi usaha pengwujudan dan pembangunan Undang-Undang 'common' Malaysia.

Penulis adalah Fellow kanan/Pengarah di Pusat Syariah, Undang-Undang dan Sains Politik, Institut Kefahaman Islam Malaysia (IKIM) 

MCA up-righting negative discrimination

From Publius Melayu

The MCA has expressed fears that non-Malays will be sidelined if hiring quotas are enforced.

At least two grassroots leaders have stridently spoken out to oppose the government's requirement for public listed companies (PLCs) to provide a breakdown of their staff by race.

Kota Melaka MP Wong Nai Chi has issued a statement that non-Malay companies were worried that they would be forced to meet racial quotas for staff. The statement by Wong is quite telling, if not bringing things out into the open about the practice of racial discrimination in the staffing of PLCs.

The fact that non-Malays are crying foul over this only gives cogent explanation to the hidden practice of not considering Malays for positions over preference for non-Malays due to assumed and misguded incapabilities of the former.

By questioning such an arrangement, which was wrought following a study of the state of imbalance in the economy with reference to staffing ratio, the MCA is representing a scenario and status quo that speaks of another form of discrimination.

MCA Youth Economic Bureau chief, Datuk Henry Wong said the private sector relied solely on its own resources to hire personnel who can work most efficiently and productively for the company.

Just what did he mean by that? Is he implying that the Malays are below par in efficiency and productivity in the private sector? This kind of presumption is not doing any more good to improve the lot of the private sector staffing needs.

Lets look at the reality of the situation. This remedy needs to be invoked as it is for the good of the country and our well-being. Perhaps, it will only look threatening and discriminatory if one looks at it from blinkered perspectives based on morally corrupt views of equality in a country like Malaysia.

Kuota pengambilan pekerja syarikat awam: MCA membela diskriminasi negatif

Dipetik dari Publius Melayu

MCA telah melahirkan kebimbangan kaum bukan Melayu akan tersisih sekiranya kuota pengambilan pekerja dikuatkuasakan oleh kerajaan.

Sekurang-kurangnya dua pemimpin akar-umbi parti itu kini mempersoal dan menentang syarat kerajaan supaya syarikat-syarikat awam mendedahkan analisis sebenar nisbah kakitangan mengikut kaum.

Ahli Parlimen Kota Melaka Wong Nai Chin mengeluarkan kenyataan bahawa syarikat-syarikat awam bimbang mereka akan dipaksa memenuhi kuota tersebut. Kenyataan Wong itu berbaur diskriminasi selain mendedahkan amalan selama ini di mana syarikat-syaraikat awam seringkali mengamalkan diskriminasi dalam pengambilan pekerja.

Dengan tindakan membantah dan bersuara lantang mengenai perkara ini, ia jelas sekali memberi kesahihan kepada tanggapan diskriminasi di mana calon-calon Melayu yang memohon mana-mana jawatan diketepikan untuk memberi peluang kepada yang bukan Melayu. Amalan ini berlaku kerana didorong andaian dan persepsi pincang majikan syarikat-syarikat awam bahawa calon berbangsa Melayu tidak berkebolehan dan tidak layak untuk diambil bekerja.

Juga dengan mempersoalkan perkara yang telah dikaji dan diselidik berdasarkan fakta-fakta terperinci oleh kerajaan ini, MCA seolah-olah mempertahankan pendirian asal yang sememangnya berbaur diskriminasi.

Ketua Biro Ekonomi Pemuda MCA, Datuk Henry Wong berkata sektor swasta hanya bergantung pada sumber sendiri dalam soal pengambilan pekerja, dan dalam konteks ini mereka akan hanya mengambil calon yang paling efisien dan produktif.

Apa sebenarnya yang di maksudkan oleh Ketua Biro Ekonomi MCA itu? Apakah dia membayangkan seolah-olah orang Melayu tidak setaraf daripada segi kecekapan dan produktiviti dalam sektor swasta? Tanggapan seperti ini tidak akan dapat mencorakkan agenda dan suasana pengambilan pekerja di kalangan syarikat-syarikat awam.

Lihatlah kepada realiti keadaan masakini. Sesuatu penyelesaian perlu diambil segera demi negara dan kesejahteraan semua bangsa. Perkara-perkara seperti ini akan hanya ditafsirkan sebagai diskriminasi jika seseorang itu melihatnya dari perspektif dan pandangan sempit serta korup di segi moral dalam sebuah negara seperti Malaysia.

Kanak-kanak bawah umur sebagai blogger sosio-politik? Apakah Jadahnya?

Dipetik dari blog Publius Melayu

Pada 25 Ogos baru-baru ini kira-kira 100 orang blogger telah mengadakan perjumpaan di sebuah rumah di Jalan Setiakasih, Bukit Damansara, Kuala Lumpur. Rumah yang sekali gus di namakan Blog House (Rumah Blog) itu antara lain menjadi saksi kepada pelancaran satu lagi pergerakan penulis blog yang dinamakan Pelitar (singkatan untuk Penyanyang Legasi dan Inspirasi Tunku Abdul Rahman).

Matlamat Pelitar ialah untuk membawa aspirasi Bangsa Malaysia ke seluruh pelusuk negara. Antara yang hadir pada majlis tersebut termasuk beberapa ahli politik seperti Dato' Zaid Ibrahim dan Tony Puah. Turut hadir Malik Imtiaz (peguam dan Presiden Persatuan Hak Asasi Manusia Kebangsaan, HAKAM), profesor Undang-Undang Universiti Malaya Azmi Shahrom, Jeff Ooi yang baru menjadi ahli DAP, Nuraina Samad, Marina Mahathir, Nathaniel Tan, Zaharin Yasin, Ahiruddin Atan (Rocky) dan ramai lagi.

Pada dasarnya tujuan Pelitar dilihat sebagai sesuatu yang baik demi perpaduan rakyat Malaysia. Bagaimanapun, apabila dilihat di sebalik 'misi' persatuan ini berdasarkan barisan penyokong-penyokong utamanya, seseorang yang bermaklumat mungkin akan agak tersentak dengan pelbagai persoalan.

Mungkin ada yang mempersoalkan kehadiran individu seperti Jeff Ooi, Zaharin Yasin, dan Tony Puah, antara lain. Mereka ini masing-masing pernah berada di tengah-tengah beberapa kancah kontroversi . Zaharin, memang ramai yang dah tahu. Dia dipecat dari UMNO dan kini jelas menggadaikan maruahnya dengan bertopengkan sebagai aktivis keadilan dan penentang rasuah. Pada yang mengenali Zaharin, tidak payah untuk merumuskan apa agenda beliau sebenarnya di situ.

Masing-masing yang berada di majlis tersebut jelas mempunyai agenda tersirat sama ada secara terbuka atau tersembunyi. Mengapa mereka duduk semeja? Adversity brings us together adalah ungkapan Inggeris yang amat sesuai untuk mentafsirkan keadaan ini. Ia bermaksud matlamat penentangan musuh yang sama membawa mereka kepada perpaduan. Dalam erti kata lain, walaupun agenda masing-masing berbeza, namun mereka kesemuanya menganggap musuh yang dihadapi adalah entiti yang sama .

Di antara tokoh-tokoh yang hadir ada yang mempunyai agenda dan perjuangan yang kita tidak dapat menafikan sebagai untuk kebaikan Malaysia secara amnya. Tetapi ada juga sebahagian besar yang kita tahu hanya bermuka-muka walhal misi sebenar mereka ialah ke arah kehancuran perpaduan bangsa dan negara demi meraih sokongan bagi agenda politik masing-masing.

Mereka dalam kategori kedua ini menganggap diri sebagai begitu terhormat dan mulia walhal realitinya amat bercanggah. Penubuhan pelitar sebagai pemangkin usaha perpaduan konsep Bangsa Malaysia jelas sudah tercemar daripada mula.

Keadaan ini menjadi semakin menjijikkan apabila terdapat beberapa anak sekolah di bawah umur yang turut digembeling tenaga dalam memperbanyakan suara dan 'variety' dalam pergerakan tersebut. Jika ditanya, kemungkinan besar kesemua ahli dewasa dalam kumpulan itu akan menjelaskan bahawa kanak-kanak itu menawarkan diri mereka secara sukarela. Di antaranya termasuk adik Aisyah (anak kepada seorang aktivis dan blogger) yang masih berusia 11 tahun dan Aiman 12 tahun.

Kedua-dua kanak-kanak ini diterima sebagai cadre kumpulan aktivis blogger secara sebulat suara. Blogger-blogger dewasa tidak sedikit pun mengambil peduli akan eksploitasi juvena sebegini. Apalah yang kedua-dua kanak-kanak ini tahu tentang politik jika tidak disogok dan ditanam dengan idealisme oleh penjaga dan orang dewasa di kalangan mereka?

Aisyah mempunyai blog sendiri, iaitu ' Yea, Sure, Whatever.' Klik di sini untuk melihat blognya. Tidak, adik Aisyah adalah seorang daripada generasi yang bakal mewarisi negara ini. Penapakkannya amat dibanggakan, tetapi risiko dipengaruhi agenda dan ide-idea negatif mentor yang sekumpulan dengannya amat dikhuatiri.

Pada mereka yang cuba mempertahankan kesediaannya untuk mula mengasah bakat sebagai aktivis blog, saya rasa cubalah di kaji semula rancangan ini. Aisyah pada usia 11 tahun memerlukan segala kebebabasn untuk membesar dengan sihat sehingga mencapai usia kedewasaan di mana dia akan sendiri dapat menilai keadaan.

Kita marah apabila anak-anak berusia semuda ini 'diperalatkan'. Ia begitu berbahaya dan tidak bertanggung-jawab. Kita pernah marah satu ketika dulu apabila ada ibu-bapa yang menghasut anak-anak kecil mereka meludah dan memijak gambar Tun Mahathir. Apakah bezanya senario itu dengan senario yang bakal diharungi oleh adik Aisyah ini?

Sememangnya setakat ini blog adik Aisyah tidak berbaur partisan politik atau ideologi negatif, malahan begitu mulia sebagai anak Bangsa Malaysia. Tetapi apakah jaminan yang status quo itu akan kekal?